ਸ਼ਰਧਾ ਅੱਗੇ ਫਿੱਕਾ ਪਿਆ ਸਰੀਰਕ ਦਰਦ...ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਪਹੁੰਚੀ ਆਸ਼ਾ ਭੋਸਲੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ ਗੋਡਿਆਂ ਦਾ ਦਰਦ

ਨਿਤਿਨ ਧੀਮਾਨ, ਜਾਗਰਣ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ: ਦਸੰਬਰ 2011 ਦੀ ਉਹ ਸਵੇਰ ਕੁਝ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਸੀ। ਹਵਾ 'ਚ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਸੀ ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ 'ਚ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਇਕਾ ਆਸ਼ਾ ਭੋਸਲੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਡੂੰਘੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕ ਸਾਧਾਰਨ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਵਾਂਗ ਆਈ ਸਨ। ਸਿਰ 'ਤੇ ਦੁਪੱਟਾ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਸ਼ਰਧਾ ਭਾਵ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਮੰਨੇ ਖ਼ੁਦ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੋਵੇ।

ਆਸ਼ਾ ਭੋਸਲੇ ਉਸ ਸਮੇਂ 80 ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ। 1977 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦਾ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਵਰਤਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਝੁਕਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਧੁੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਪਈ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਨਮੁੱਖ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਪਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸੈਲਾਬ ਉਮੜ ਪਿਆ। ਫਿਰ—ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਵੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਗੋਡੇ ਟੇਕ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਗੁਰੂ ਘਰ ਪ੍ਰਤੀ ਪੂਰਨ ਸਮਰਪਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦਾ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਜ ਮੈਂ ਝੁਕ ਗਈ। ਨਤਮਸਤਕ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਛਲਕ ਪਏ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦਾ ਬਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਲ ਵਿਚ ਦਰਦ, ਉਮਰ ਤੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਸੀ, ਕੇਵਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਸੀ, ਮੰਨੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਆਸ਼ਾ ਭੋਸਲੇ ਨੇ ਉਦੋਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵਨ 'ਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਥੇ ਆਵਾਂ। ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਕੇਵਲ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਤਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਤੇ ਜਲ੍ਹਿਆਂਵਾਲਾ ਬਾਗ ਵੀ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇਹ ਦਰਦਨਾਕ ਘਟਨਾ ਮੰਨੇ ਇਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਹਵਾ 'ਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਯਾਦ 'ਚ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਪਲ ਮੌਨ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ।