ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ

ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਅਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਚੁੱਪ, ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਤਾਂ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਅੱਜ ਦੀ ਭੌਤਿਕਵਾਦੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁੱਪ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਚਹਿਕ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਹਰਿਆਲੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੰਗੀਨ ਚਮਕ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ - ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਉਹ ਪਹਿਲੂ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਹਨ। ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਬੰਧ ਡੂੰਘਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਛੋਟੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਕਿੰਨਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।

ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹਰ ਕਣ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੌਜੂਦਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸੰਕਟ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਤਕਨੀਕੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਸਬੰਧਾਂ ਵਿਚ ਨਾਕਾਮੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਬੰਧ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਕੁਦਰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਇਕ ਜੀਵਤ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਸੇਵਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਅਥਾਹ ਇਲਾਜ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਾਂਝ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

-ਆਚਾਰੀਆ ਦੀਪ ਚੰਦ ਭਾਰਦਵਾਜ