ਕੱਚਾ ਮਾਸ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਉਲਟੇ ਪੈਰ! ਜਾਣੋ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖ਼ੌਫ਼ਨਾਕ 'ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ' ਦੀ ਕਹਾਣੀ

ਧਰਮ ਡੈਸਕ, ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ। ਹਿੰਦੂ, ਬੁੱਧ ਅਤੇ ਜੈਨ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਸ਼ਾਚ ਦਾ ਮਤਲਬ ਰੂਹਾਂ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਇੱਕੋ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਜਿਹੇ ਭੂਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੱਚਾ ਮਾਸ, ਖ਼ੂਨ ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ।

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁਰਾਣਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਔਲਾਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਮਾਨਤਾ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ।

ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪੌੜੀ ਵਿੱਚ ਪਿਸ਼ਾਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ

ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪੌੜੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਪਾਇਦਾਨ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਸ਼ਾਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਨੇ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਨ ਕਿ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਵਾਇਤੀ ਯੱਗਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੰਦਗੀ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਬਚੀ-ਖੁਚੀ ਊਰਜਾ 'ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ

ਰਿਗਵੇਦ, ਅਥਰਵਵੇਦ, ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ, ਅਗਨੀ ਪੁਰਾਣ, ਮਹਾਭਾਰਤ, ਕਥਾਸਰਿਤਸਾਗਰ ਅਤੇ ਬੇਤਾਲ ਪੱਚੀਸੀ ਵਰਗੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕਾਫ਼ੀ ਕਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਚੌੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਪਾੜਨ ਲਈ ਉਸਤਰੇ ਵਰਗੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਡਿਸਕਲੇਮਰ: ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਉਪਾਅ/ਲਾਭ/ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਬਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਆਮ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਹਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ ਅਤੇ ਜਾਗਰਣ ਨਿਊ ਮੀਡੀਆ ਇੱਥੇ ਇਸ ਲੇਖ ਫੀਚਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਧਿਅਮਾਂ/ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ/ਪੰਚਾਂਗ/ਪ੍ਰਵਚਨਾਂ/ਮਾਨਤਾਵਾਂ/ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਲੇਖ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਸੱਚ ਜਾਂ ਦਾਅਵਾ ਨਾ ਮੰਨਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ ਅਤੇ ਜਾਗਰਣ ਨਿਊ ਮੀਡੀਆ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੈ।

ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਉਹ ਭਾਰੀ-ਭਰਕਮ ਪਰ ਦੁਬਲੇ-ਪਤਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੇਟ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਹੁੰ ਤੇ ਪੰਜੇ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਸਾਂ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਲਟੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ-ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।

ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦਾ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ?

ਸਥਾਨਕ ਲੋਕ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਮਾਗ 'ਤੇ ਹੀ ਕਬਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਦਾ ਚੂਸਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਖ਼ੂਨ ਪੀਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵਿਅਕਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਉਜਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅਜਿਹਾ ਨਕਲੀ ਹਨੇਰਾ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਦੀ ਬਦਬੂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣੂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਟਾਰਗੇਟ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ, ਸੁਨਸਾਨ ਇਲਾਕਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ, ਖ਼ਾਲੀ ਇਮਾਰਤਾਂ ਜਾਂ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਆਮ ਮਾਨਤਾਵਾਂ

ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਿਠਾਈ ਖਾਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਪਰਫਿਊਮ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਲਗਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਨਾਲ ਪਿਸ਼ਾਚ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਪੀਰੀਅਡਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਸ਼ਾਚ ਫਰਟੀਲਿਟੀ ਅਤੇ ਖ਼ੂਨ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਕਈ ਪੇਂਡੂ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੱਜ ਵੀ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬੋਹੜ ਜਾਂ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਸੌਣਾ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਿਸ਼ਾਚ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।