ਅਧਿਆਤਮ ਦਾ ਗਣਿਤ

ਇਕ ਗਣਿਤ ਦਾ ਫਾਰਮੂਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਲਾਸ ’ਚ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਸਕੂਲ ’ਚ, ਅਸੀਂ ਸਿੱਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਕ ਜਮ੍ਹਾਂ ਇਕ ਦੋ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ’ਚ ਅਸੀਂ ਸਿੱਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਕ ਜਮ੍ਹਾਂ ਇਕ ਇਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਾਡੀ ਆਤਮਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੋ ਨਹੀਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਇਸ ਏਕਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਖਰੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਦਵੈਤ ਸਾਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਹਉਮੈ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ, ਸਗੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਉਮੈ ਗੁਆ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ’ਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ’ਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰੋਂ ਵੱਖਰੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਧਿਆਨ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰੋਂ ਰੰਗ, ਦਿੱਖ, ਸਮਾਜ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣ। ਆਓ! ਅਸੀਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਧਿਆਨ ’ਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਵੇਗਾ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੀ ਫੈਲਾਏਗਾ। -ਸੰਤ ਰਾਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ।