ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇਹ ਰਹੱਸ: ਕੀ ਧੀ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਅਗਨੀ?, ਜਾਣੋ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਸ਼ਾਸਤਰ

ਧਰਮ ਡੈਸਕ, ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ: ਹਿੰਦੂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ 16 ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਧੀ ਮੁੱਖ ਅਗਨੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਓ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹੜੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਿਲ ਤੋਂ ਕੋਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ 'ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਅਸਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।

ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਪੁਰਾਣ?

ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਅਗਨੀ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਦੇ ਸਕੇ।

ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਲਿੰਗ ਭੇਦਭਾਵ ਦੇ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੇ।

ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰੇਤ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵਰਨਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੋਤਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਕਾਰ ਪਤਨੀ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਨਹੀਂ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਦ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹਨ ਤਾਂ ਧੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਰਾਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਔਰਤ ਅਤੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ।

ਡਿਸਕਲੇਮਰ : ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਉਪਾਅ/ਲਾਭ/ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਕਥਨ ਸਿਰਫ ਆਮ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਹਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੋਤਾਂ/ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ/ਪੰਚਨਾਵਾਂ/ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ/ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ/ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ/ਕਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੇਖ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਸੱਚ ਜਾਂ ਦਾਅਵਾ ਨਾ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ।