ਛੱਠ ਪੂਜਾ 'ਤੇ ਭਾਵੁਕ ਹੋਏ ਪੰਕਜ ਤ੍ਰਿਪਾਠੀ, ਕਿਹਾ- 'ਸ਼ਹਿਰ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਆਸਥਾ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ...'

ਪ੍ਰਿਯੰਕਾ ਸਿੰਘ, ਮੁੰਬਈ : ਵੱਡਾ ਹੀਰੋ ਜਾਂ ਹੀਰੋਇਨ ਬਣਨ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਅਦਾਕਾਰ ਪੰਕਜ ਤ੍ਰਿਪਾਠੀ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰਾ ਅਦਿਤੀ ਰਾਓ ਹੈਦਰੀ ਦਾ, ਜੋ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨੀ ਲਿਵ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ 'ਪਾਰਿਵਾਰਿਕ ਮਨੋਰੰਜਨ' ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ ਹਨ।

ਦੋਵਾਂ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਫ਼ਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਦੇ ਭਰਮ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਵੀ ਤੋੜਨ ਦੇ ਦਬਾਅ, ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੀ ਬਦਲਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।

ਸਵਾਲ – ਪੰਕਜ ਜੀ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਆਈ IMDb ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਡਿਜੀਟਲ ਕਹਾਣੀਕਾਰੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਦੌਰ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਲਾਕਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ?

ਪੰਕਜ: ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਡਿਜੀਟਲ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਕਾਰਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਿਜੀਟਲ ਕਹਾਣੀਕਾਰੀ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖਣ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਕਈ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਸਵਾਲ – ਪੰਕਜ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰਣ ਫ਼ਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ 'ਮਿਰਜ਼ਾਪੁਰ: ਦ ਮੂਵੀ' ਅਤੇ 'ਹਨੂਮਾਨ ਅੰਸ਼' ਵਰਗੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੇ ਬਾਕਸ ਆਫਿਸ ਦੇ ਕਈ ਭਰਮ ਤੋੜੇ ਹਨ। ਅਦਿਤੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਤਾਬਕ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਭਰਮ ਟੁੱਟਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ?

ਅਦਿਤੀ: ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਲਾ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰਲੇ ਰੌਲੇ-ਰੱਪੇ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਜੋਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।

ਸਾਡੀ ਇੰਡਸਟਰੀ ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਟ੍ਰੈਂਡ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ।

ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਟ੍ਰੈਂਡ ਦੀ ਬਜਾਏ ਚੰਗੀ ਲੇਖਣੀ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਬਿਹਤਰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਵੀ ਮੁੜ ਮਿਲੇਗਾ। ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੀਰੋ ਜਾਂ ਹੀਰੋਇਨ ਬਣਨਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਏਗਾ।

ਸਵਾਲ – ਅਦਿਤੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਨੈਗੇਟਿਵ ਪੀ.ਆਰ. ਅਤੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਰੁਝਾਨ ਖ਼ੁਦ ਕਿੰਨਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?

ਅਦਿਤੀ: ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਕੀ ਹੈ? ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾਓ। ਲੋਕ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ।

ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਈ ਲੱਭਦੀ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਵੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਸੋਚ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕੋਈ ਗੀਤ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।

ਸਵਾਲ – ਕਲਾਕਾਰਾਂ 'ਤੇ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੀ ਛਵੀ ਤੋੜਨ ਦਾ ਦਬਾਅ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਦਿਤੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ 'ਹੀਰਾਮੰਡੀ' ਦੀ ਬਿਬੋਜਾਨ ਅਤੇ ਪੰਕਜ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ 'ਮਿਰਜ਼ਾਪੁਰ' ਦੇ ਕਾਲੀਨ ਭਈਆ ਵਾਲੀ ਛਵੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਦਬਾਅ ਰਿਹਾ ਹੈ?

ਪੰਕਜ: ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਹਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਛਵੀ ਤੋੜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਵਾਂ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਕਿਰਦਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਜ਼ਾ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਪਾਰਿਵਾਰਿਕ ਮਨੋਰੰਜਨ' ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਕਿਉਂਕਿ OTT 'ਤੇ ਡਾਰਕ ਜ਼ੋਨ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰਕ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ।

ਅਦਿਤੀ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਦੀ ਕਲਾਕਾਰ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰੀਏ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਕਿਰਦਾਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।

ਇਹ ਗੱਲ ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਇੰਡਸਟਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਕਿਰਦਾਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹੀ ਕੰਮ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਰ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਮੌਕਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਨਵੇਂ ਕਿਰਦਾਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਵੀਆਂ ਦੁਨੀਆਵਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ। 'ਹੀਰਾਮੰਡੀ' ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਜੇ ਲੀਲਾ ਭੰਸਾਲੀ ਸਰ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ।

ਕੋਈ ਕੰਮ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਘਰੇਲੂ ਸਹਾਇਕ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਛਵੀ ਤੋੜਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।

ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਹੁਣ ਪੁਲਿਸ ਅਫ਼ਸਰ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਵਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਕਿਰਦਾਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।

ਸਵਾਲ – ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕੀ ਹੈ?

ਪੰਕਜ: ਇਹ ਬਹੁਤ ਨਿੱਜੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆਵੇ। ਇਹ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਵਾਦ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਭਾਰਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਖਾਣਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੁਝ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਦਿਤੀ: ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਣਾ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਬਾਹਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਓ।

ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸੋ ਹੀ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸਕਰਾਓ, ਰੋਵੋ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆਵੇ। ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਣਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਹੈ।

ਸਵਾਲ – ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਪੰਕਜ: ਕਮੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਭਾਲ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮੁਤਾਬਕ ਅਧੂਰੇਪਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਹੈ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।

ਅਦਿਤੀ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਸਖ਼ਤ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦਿਨ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਵੀ ਹੈ ਪਰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਖ਼ੈਰ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਨਸਾਨ ਹਾਂ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸੋਚਣ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਵੱਖਰਾ ਤਰੀਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਅਜੇ ਸਿੱਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।

ਸਵਾਲ – ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮਨਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਛੱਠ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਤੁਸੀਂ ਮੁੰਬਈ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋ?

ਪੰਕਜ: ਛੱਠ ਪੂਜਾ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਘਾਟ 'ਤੇ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੱਠ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਗੂੰਜਣਾ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਬਣਨਾ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਹਨ।

ਛੱਠ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੁੜਨ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਮੌਕਾ ਵੀ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੱਠ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਘਰ ਦਾ ਉਹ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਤਿਉਹਾਰ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਛੱਠ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਇੱਕ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ।

ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਛੱਠ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਗ੍ਹਾ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਸਥਾ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ। ਛੱਠ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਸਾਤਵਿਕ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ, ਛੱਠ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਰਾਹੀਂ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਅਹਿਸਾਸ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੇ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹੱਤਤਾ ਉਦੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਨਾਈਏ ਹੀ ਨਾ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈਏ।