ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਕਲਾਵਾ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਧਾਗਾ ਅਰਥਾਤ ਰੱਖਿਆਸੂਤਰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ।
ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸੰਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦੈ ਜਦੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆਸੂਤਰ ਜਾਂ ਕਾਲਵ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਰਕਸ਼ਾ ਸੂਤਰ ਅਰਥਾਤ ਕਾਲਵ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਵਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਜਿੱਤੀ ਸੀ।
ਕਲਾਵਾ ਭਾਵ ਲਾਲ ਧਾਗਾ ਗੁੱਟ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧਾਗਾ ਗੁੱਟ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਫੈਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਊਰਜਾਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਲਾਵਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੇ ਜਾਂ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਦਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਸੂਤਰ ਦਾ ਬਾਕੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੱਹਤਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਵ ਨੂੰ 40 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹਿਨੋ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਬਦਲਦੇ ਰਹੋ।
ਕਲਾਵਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੇ ਕਈ ਧਾਰਮਿਕ ਕਾਰਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਸ ਦੇ ਕੁਝ ਵਿਗਿਆਨਕ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹਨ