ਅਰਹਰ ਦੀ ਦਾਲ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਖੁਰਾਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਚੀਜ਼ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕਿ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅਰਹਰ ਦੀ ਦਾਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਧੂਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਪਕਵਾਨ ਸਾਂਬਰ ਦੀ ਜਾਨ ਅਰਹਰ ਦੀ ਦਾਲ ਹੈ।
ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਸੇਵਨ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਸ ਦਾ ਸੇਵਨ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਬੇਕਾਬੂ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਧਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਡਨੀ ਸੰਬੰਧੀ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਹਰ ਦੀ ਦਾਲ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਵਾਸੀਰ ਦੇ ਰੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਸੇਵਨ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿਚ ਪਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪਾਚਨ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਦਹਜ਼ਮੀ, ਐਸੀਡਿਟੀ ਅਤੇ ਪਾਚਨ ਸੰਬੰਧੀ ਹੋਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਰਹਰ ਦੀ ਦਾਲ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੇਵਨ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ।
ਅਰਹਰ ਦੀ ਦਾਲ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਲਓ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ 15 ਤੋਂ 20 ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਸੁੱਕਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਕੂਕਰ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਾਲ ਨੂੰ ਪਕਾਓ ਤੇ ਫਿਰ ਜਦੋਂ 10 ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਦਾਲ ਉਬਲਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਚਮਚੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਜਮ੍ਹਾ ਚਿੱਟੇ ਝੱਗ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿਓ। ਇਹ ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਵਧਣ ਦਾ ਖਤਰਾ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।