ਮੌਸਮ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਕੌੜੇ ਨਾ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਗਰਮੀਆਂ ਹੋਣ ਸਰਦੀਆਂ ਹੋਣ ਬਰਸਾਤ ਹੋਵੇ, ਸਨੈਕਸ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਚਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਪਕੌੜਿਆਂ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਜ਼ਰੂਰ ਅਜ਼ਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਪਕਵਾਨ ਦੀ ਖਾਸ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਪਕੌੜਿਆਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕਿ ਪਕੌੜੇ ਸਾਡੇ ਸਨੈਕਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਚਾਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਿਉਂ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਪਕੌੜਿਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਵਾਦ ਹਨ। ਪਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਕੌੜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤਾਮਿਲ ਸੰਗਮ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਸੋਈ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਕਿ ਪਕੌੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਿਕਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਛੋਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਹ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਲ ਵਿਚ ਤਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦਾਲ ਜਾਂ ਕਰਿਸਪੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਗੋਲ ਕੇਕ ਨੂੰ ਪਕੌੜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਗਲਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਹੀ ਰਸੋਈਏ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਕੌੜੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੰਡੇ ਪਕੌੜੇ, ਮਟਨ ਪਕੌੜੇ, ਚਿਕਨ ਪਕੌੜੇ ਆਦਿ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਕੌੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾਵਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੁਰਤਗਾਲੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਅਸੀਂ ਆਲੂ-ਪਿਆਜ਼ ਦੇ ਪਕੌੜੇ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ 16ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਲੂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਸਨ।
ਆਲੂ ਦੇ ਪਕੌੜੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਨੀਰ ਦੇ ਪਕੌੜੇ ਅਕਸਰ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਕੌੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦਿੱਲੀ 'ਚ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹਰੇ ਮਟਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।