ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਵਿਰੁੱਧ ਸਮਾਜਿਕ ਏਕਤਾ ਦੀ ਲੋੜ : ਪੰਡਿਤ/ਸੂਦ/ਨਰਾਇਣ

* ਮੁਹੱਲਾ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਫੂਡ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣੀਆ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਨੇ * ਵਿਹਿਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸਰਕਾਰ ’ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਹੱਲ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕੈਪਸ਼ਨ : 23ਕੇਪੀਟੀ18,21,22 ਵਿਸ਼ਵ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਜਲੰਧਰ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨਰੇਸ਼ ਪੰਡਿਤ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਰਾਜੂ ਸੂਦ ਤੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨਰਾਇਣ ਦਾਸ । ਸਟਾਫ ਰਿਪੋਰਟਰ, ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ, ਕਪੂਰਥਲਾ : ਭਾਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ‘ਅਤਿਥੀ ਦੇਵੋ ਭਵ’ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹੈ। ਮੌਜੂਦਾ ਸੰਦਰਭ ’ਚ ਇਸ ਮਾਨਵਤਾਵਾਦੀ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਵ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਨੇ ਸਮਾਜ ’ਚ ਵੱਧ ਰਹੀ ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਭੁੱਖਮਰੀ ’ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਇਕ ਸਾਂਝੇ ਸੰਦੇਸ਼ ’ਚ ਵਿਸ਼ਵ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਜਲੰਧਰ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨਰੇਸ਼ ਪੰਡਿਤ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਰਾਜੂ ਸੂਦ ਤੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨਰਾਇਣ ਦਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ’ਚ ਵੀ ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਢਿੱਡ ਸੌਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਲਈ ਇਕ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਰ ਸਮਰੱਥ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।ਨਰੇਸ਼ ਪੰਡਿਤ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮਾਜ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਨ।ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਕਿਸੇ ਲੋੜਵੰਦ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਰੇ ਫੋਟੋਆਂ ਜਾਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਹੈ।ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਅਤੇ ਪੋਸਟਰਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ ਨਾਲ ਇਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਸਰਗਰਮ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ। ਜੇਕਰ ਹਰ ਸਮਰੱਥ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਭੁੱਖੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰੇ,ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇਸ਼ ਭੁੱਖਮਰੀ ਮੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਬਣਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।ਵੀਐੱਚਪੀ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਗ਼ਰੀਬ ਕਲਿਆਣ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਮੁਫ਼ਤ ਰਾਸ਼ਨ ਵਰਗੀਆਂ ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਸ਼ੀ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਚੱਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।ਮਨਰੇਗਾ ਰਾਹੀਂ ਭੋਜਨ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਯਤਨ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹਨ।ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਗੁੰਝਲਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਕਨੀਕੀ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਸਮਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਰਗ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੈ,ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਾਭਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੈ।ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਅਕਸਰ ਦੋ ਵਕਤ ਦੀ ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣ ਦੇ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ,ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਅਕਸਰ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ,ਬੱਸ ਸਟੈਂਡਾਂ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।ਵੀਐੱਚਪੀ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਮਾਜ ਦਾ ਹਰ ਨਾਗਰਿਕ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,ਸਰਕਾਰੀ ਫਾਈਲਾਂ ਹਰ ਪੇਟ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਣਗੀਆਂ।ਇੱਕ ਵਿਹਾਰਕ ਹੱਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀਐੱਚਪੀ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਜੇਕਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਕੇਟਰਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਿਸਟਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੈਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।ਜੇਕਰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,ਤਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।ਵੀਐਚਪੀ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਨੇਕ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਨ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਹਰ ਮੁਹੱਲੇ,ਵਾਰਡ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ,ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ 10 ਤੋਂ 15 ਬੇਸਹਾਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਣ,ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ।ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਗਠਨਾਂ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਇੱਛੁਕ ਸੰਗਠਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਤਾਲਮੇਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਭੋਜਨ ਵੰਡ ਨੂੰ ਸੰਗਠਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।ਵੀਐਚਪੀ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਆਰਥਿਕ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭੁੱਖਮਰੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।ਅੱਜ ਸਮਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਰਗ ਆਮਦਨ ਦੇ ਸਥਿਰ ਸਰੋਤ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਰੱਥ ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ,ਸਗੋਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਜਾਂ ਹੁਨਰ ਸਿਖਲਾਈ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਨ।ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਸਥਾਈ ਹੱਲ ਹੈ ।